
Diego Delso, CC BY-SA 4.0 (Wikimedia Commons)
Σχετικά
Οι ελληνικές θάλασσες φιλοξενούν αρκετά διαφορετικά είδη αστεριών, το καθένα με τη δική του ξεχωριστή εμφάνιση και συνήθειες. Οι οφιούροι ξεχωρίζουν από τον μικρό κεντρικό δίσκο και τα πολύ μακριά, λεπτά, ευλύγιστα μπράτσα τους που θυμίζουν φίδια - κινούνται πολύ πιο γρήγορα από τους «κλασικούς» αστερίες και προτιμούν να κρύβονται κάτω από πέτρες. Οι ακανθώδεις αστερίες της άμμου (Astropecten) έχουν μυτερά μπράτσα με μικρά περιθωριακά αγκάθια και συχνά τους βρίσκουμε μισοθαμμένους στην άμμο. Ο πιο εντυπωσιακός σε χρώμα είναι ο έντονα πορτοκαλοκόκκινος αστερίας (Echinaster sepositus), με πέντε βραχίονες και μικρά εξογκώματα στην επιφάνειά του - ο πιο συνηθισμένος τύπος στα ρηχά βράχια της περιοχής μας.
Δεν είναι απλώς όμορφα διακοσμητικά στοιχεία του βυθού - είναι κορυφαίοι θηρευτές και «καθαριστές». Τρέφονται κυρίως με μύδια, στρείδια, μικρά μαλάκια και οργανικά υπολείμματα, κρατώντας υπό έλεγχο τον πληθυσμό των διθύρων και επιτρέποντας σε δεκάδες άλλα είδη να αναπτυχθούν. Η παρουσία τους είναι δείκτης υγιούς θαλάσσιου περιβάλλοντος.
Όσο κι αν γοητεύουν, ο πιο σωστός τρόπος να τους απολαύσουμε είναι να τους παρατηρούμε χωρίς να τους αγγίζουμε. Αναπνέουν απορροφώντας οξυγόνο από το νερό μέσα από το δέρμα τους, οπότε ακόμα κι ένα σύντομο βγάλσιμο στον αέρα μπορεί να τους προκαλέσει μη αναστρέψιμη βλάβη. Το σώμα τους καλύπτεται επίσης από μια ευαίσθητη προστατευτική βλέννα που το άγγιγμα καταστρέφει, ενώ η ανθρώπινη επαφή τούς προκαλεί έντονο στρες και μπορεί να σπάσει τα εύθραυστα -αν και αναγεννώμενα- μπράτσα τους.




















































